Þorri er fjórði mánuður vetrar að forníslensku tímatali og hefst á föstudegi. Það var ævagömul venja aða hafa einhvern mannfagnað á heimilum  fyrsta daga þorra og heilsa honum með virktum.

Um þetta segir í Þjóðsögum Jóns Árnasonar frá miðri 19. öld, að það var „skylda bænda að fagna þorra „ eða „bjóða honum í garð“ með því að þeir áttu að fara fyrstir á fætur allra manna á bænum þann morgun sem þorri gekk í garð. Áttu þeir að fara ofan og út í skyrtunni einni, vera bæði berlæraðir og berfættir, en fara í aðra brókarskálmina og láta hina svo lafa eða draga hana eftir sér á öðrum fæti, ganga svo til dyra, ljúka upp bæjarhurðinni, hoppa á öðrum fæti í kringum allan bæinn,draga eftir sér brókina á hinum og bjóða þorra velkominn í garð eða til húsa. Siðan áttu þeir að halda öllum bændum úr byggðarlaginu veislu fyrsta þorradag. Þetta hét „að fagna þorra“.

Sumstaðar á Norðurlandi er fyrsti þorradagur enn í dag kallaður „bóndadagur“. Á þá húsfreyjan að halda vel til bónda síns og heita þau hátíðarbrigði enn þorrablót.

2. og 3. bekkur fór í heimsókn á Árbæjarsafnið.  Þar er farið með börnin í gamla býlið Árbæ og þar fjallað um lífið í gamla bændasamfélaginu, sjálfsþurftabúskap, matargerð, tóvinnu og aðbúnað barna. Bærinn er skoðaður; baðstofa, hlóðaeldhús og fjós. Þá eru nemendur hvattir til að setja sig í spor forfeðranna og þau velta fyrir sér hvernig það var að búa í torfbæ án rafmagns og nútímaþæginda.

Á þorranum er einnig er lögð áhersla er matarræði Íslendinga áður fyrr, með sérstaka áherslu á hinn svo nefnda Þorramat.

Það var hress hópur nemenda í Listasmiðju sem heimsótti Þjóðminjasafnið í vikunni. Hugmyndin var að skoða og undirbúa okkur fyrir samkeppni sem er haldin í tilefni af sýningunni Þetta er allt sama tóbakið! 

Þjóðminjasafn Íslands, í samstarfi við Krabbameinsfélagið, Embætti landlæknis og Prentsmiðjuna Odda, býður grunnskólanemendum í 7.-10. bekk að taka þátt í samkeppni um hönnun og gerð á nýju tóbaksvarnarplakati. Nemendurnir sáu og lærðu margt forvitnilegt þar um tóbaksvenjur í gamla daga meðal annars hvernig munntóbakið var notað aftur og aftur og það þótti meðal annars gestrisni að bjóða uppá gömlu „tugguna sína“. Sneiðmynd af lunga með krabbameini í formalini vökti líka athygli og viðbjóð.
Við fengum prýðis fræðslu hjá Steinunni safnverði og nýttum tækifærið tilað skoða nokkra athyglisverða safnmuni eins og höggstokkinn og öxina sem Friðrik Sigurðsson og Agnes Magnúsdóttir voru hálshöggvin með og út frá því spruttu umræður um glæpi og refsingar. Í framhaldinu fengum við að sjá helstu trúlofunargjöfina sem strákar gáfu á 18 öld. Það kom skemmtilega á óvart að það var útskorið straujárn en auðvitað ekki hægt að tengja það við rafmagn og ekki gert úr stáli heldur smíðað úr tré. Á straujárnið var svo oft skrifuð ástarjátning. Stúlkurnar aftur á móti prjónuðu leppa sem strákarnir áttu að láta í sauðskinnsskóna sína til að hlýja köldum fótum. Þaðan kemur orðatiltakið „að gefa einhverjum undir fótinn“ sem þýðir að reyna við einhvern. Óhætt er að segja að þessi opinberun hafi vakið mikla kæti hjá nemendunum.